21 Mayıs 2012 Pazartesi

Hüzün...

Oldum olası, severim hüznü...
Hüzün, yaratıcıdır çünkü...
Hüzün, derindir... Renklidir... Karmaşıktır.. Ve durudur bazen de...
Acıdır ama umuttur da...
Hüzün, felsefedir... Edebiyattır...
Şiirdir hüzün, müziktir... Sanattır...
Hüzün yalnızlıktır biraz... Kalabalıkların içinde, derin bir sessizliktir...

Dilsizdir hüzün; bu nedenledir ki ne zaman tanımlamaya kalkışsanız yüreğinizdeki o sonbaharı,
çekilir kenara tüm sözcükler sessizce...
Hüznü anlatamazsınız.
Ancak hissedersiniz...
Ve tanırsınız hüznü nerede görseniz.
Gördüğünüz yerde, önünde saygıyla eğilirsiniz...

4 yorum:

  1. Hüznün o kendine has bir tadı vardır birde. Bağımlılık yapabilir.

    YanıtlaSil
  2. bir yudum sessizlik... :) ben de... her daim...

    YanıtlaSil
  3. hüznün tadı
    Sahiden bağımlılık yapan bir tadı var hüznün... Yıkıcı değil de yaratıcı yanı olan hüznü pek bi severim ben...

    YanıtlaSil

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...